روز زن مبارک

 

روز زن به تو همسرم سرگل تمام زنام عالم

 

دوگیتی مبارک باد. میجورمت و اونوقت.

 

دوست داشته دارم وخواهم داشت

 

همسرم.

بی وفا

 

دوست بی وفا را کمتر از دشمن ندانم

 

          سرم قربان آن دشمن که بوئی از وفا دارد

 

همسرم روزت مبارک باد

   همیشه پاینده وپیروز در پناه حق باشی

غم فروش

 

                           بنام او که هر چه هست ز او

 

 

 

من غم فروش دوره گردم ،با شادي بيگانه ام وتنهائي را دوست

 

ميدارم .همراز وهم آواز نامراديهايم ، از دنيا گريزانم واز كامرانيها

 

چيزي نميدانم

 

 من مرداب عظيم دردها ورنجهايم ،ابرهاي سياه وسفيد آسمان  وآرزوهاي

 

طلائي وخنده را نميشناسم  ،چون معبود ناكاميها ونابسامانيهايم.

 

من ارمغان آورنده نااميدهايم وهرگز الهه شادي را نديده ام زيرا امواج كف آلود

 

درياي بيكران زندگي نفرت انگيز وگريزان پاي بدانسان

 

پيكرم را به زير شلاق بوسه هاي آتشين خودگرفتند كه بر باد رفتم وروحم با

 

بي وفائي تركم كرد.

 

من غم فروش  بي خانمانم وعشق از كفم گريخته ، خاكستر پروانه سوخته

 

بالم وديگر اشك شمع را دوست نميدارم ، ديوانه اي زنجير

 

گسسته ام وديگر آرامش نمي يابم .

 

من مرغكي اسير دردر دام تنهائيم وباده خوشبختي ام بر خاك ريخته وپروانه

 

سوخته  عشق ناشكوفايم هراسان از آغوشم گريخته وبرايم

 

فقط اشك ها،سوزها وگدازها باقي مانده اند تا در شبهاي تاريك وسياه مرا در

 

در دامان پر مهر ومحبت خود نوازشم كنند.

 

من گورستانم  سرد وخموش عشقي پرشكوهم ومظهر وفا ناديدگانم  ،پرنده

 

اي بي بال وپرم  كه نميدانم چگونه در آسمان نيلگون شاديها

 

پرواز كنم.

 

من ستايشگر آفريدگارم كه تمام غمها را به من ارزاني داشت تا تاجر يكه تاز

 

وبي رقيب غم در دنيا باشم  .

 

آيا زمان به اشك ديدگان حسرت بارم ترحمي خواهد نمود وغمهايم را به

 

رايگان از من باز خواهد ستاند ويا تا پايان عمر همچو ياري

 

وفاداردر قلب شكسته ام به جاي خواهد ماند.

 

        من غم فروش بي آزارم وغم را  با اشك  چشم مبادله ميكنم.

 

واحه ای در لحظه

 

                           واحه اي در لحظه:

 به سراغ من اگر مي ائيد

 

پشت هيچستانم

 

 

پشت هيچستان جائي است

 

پشت هيچستان رگ هاي هوا

 

پر قاصدهائي ست

 

كه خبر مي آرند، از گل واشده دورترين بوته خاك

 

روي شن ها هم

 

نقش سم اسبان ظريفي است كه صبح

 

به سر تپه معراج شقايق رفتند

 

پشت هيچستان چتر خواهش باز است

 

تا نسيم عطشي از بن برگي بدود

 

 

 

زنگ باران به صدا در ميآيد

 

                            آدم اينجا تنهاست

 

   ودر اين تنهائي

 

  سايه ناروني تا ابديت جاريست

 

 

 

        به سراغ من اگر ميآئيد

 

                 نرم وآهسته بيائيد

 

                      مبادا كه ترك بردارد

 

                                 چيني نازك

 

                                          تنهائي من

 

خدایا چرا عاشق به معشوق نمیرسه

 

  

صدا سر ميدهم دركوه

كجائيد اي جواني،شادماني،كامراني

صدا آيد به صد اندوه

كجائيد اي جواني،شادماني ،كامراني

 

جواني داستاني بود

پريشان قصه تلخي كه از يادش هراسانم

به غفلت رفت از دستم

ازاين غفلت پشيمانم

 

خدایا جواب من نا لایقو بده:چرا هیچ وقت یه عاشق به معشوقش نمیرسه.

حکمتتو شکر میدونم هیچ کارتو بی حکمت نیست ولی این عین

ظلمه که یه عاشق واقعی هیچ وقت به مراد دلش نرسه.

شایداین به خاطر منزلت والای عشق نزد تو باشه.

شاید نمیخوای که عشق پاک وآسمانی یه عاشقو پس از وصال با

این مشکلات دنیای خاکی کم رنگ کنی.

کی میدونه چرا اینگونه است.چرا.چرا .چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 شما دوستان هم اگه میدونید ومیتونید به این چرای من پاسخ بدید

 ،نظرتونو بگيد.                       به ياد او:::::

ازنشانی تا کلید

  ازنشانی تا کلید

                   { بنام خداي عاشقان}

 

                                                              با هیچ کس نشانی زان دلستان ندیدم

                                                              یا  من خبر  ندارم  یا او نشان  ندارد

 

 

از همه سراغ گرفتم اين نشاني را دادند  : خيابان آخر،كوچه آخر ، انتهاي بن بست ، درب آخر!

 

رفتم ورفتم ، دراين شهر شگفت تمام خيابانهادراز وپرپيچ وخم بود ،مي بايست يكماه تمام از بام تا شام راه

 

رفت تا خياباني را درنورديد.

 

رفتم .رفتم ،در اين شهر شلوغ تمام كوچه ها پر رمز وراز بود ومي بايست يكروز تمام از آغاز تا انجام را

 

رفت تا كوچه اي را به اتمام رساني.

 

رفتم ورفتم ، در زير سايبان روشنهاي عطش عشق ، در زير آفتان سوزان د رياي بيكران عشق در غروبي

 

 خزاني ودلگير با همه مصائب در واپسين لحظات به بن بست آخر رسيدم.

 

كاج هاي غول آسا چتر خود را پهن نموده بودند وخيره به من مي نگريستند ، به درب آخر نزديك شدم.

 

دربي بود بسته ،چنان بسته كه گوئي ساليان سال است كه باز نشده است.

 

سه نوبت به در كوفتم وگوش فرا دادم ،هيچ صدائي از آن سوي درب بر نخواست ،هيچ بانگ پائي به در

 

نزديك نشد.

 

كليدي را كه از ديرگاه  در پنجه مي فشردم به در انداختم .

 

درب باز نشد وباز هيچ صدائ پائي از آن سوي درب برنخواست، اما صدائي از سينه در برخواست .

 

نميدانم كه تنها من آن صدا را شنيدم ويا تمام كاجها وسروهاي كوچه نيز شنيدند :

 

{عاقبت دري هست كه به هيچ كليدي گشوده نخواهد شد ،برگرد}

 

اما من برنگشتم چون از سينه در صداي حافظ شيرين سخن را شنيدم كه مي گويد:

 

به کوی میکده هر سالکی که ره دانست                     در  دگر  زدن اندیشه ای  تبه   دانست

 

زمانه  افسر  رندی  نداد  جز  به   کسی                     که سرافرازی عالم دراین کله دانست

 

وهنوز پشت همان درب بسته ايستاده  ومي ايستم ،انديشه بازگشت هم ندارم به هم ديگر نميكوبم.

عابران از كنار من ميگذرند ،گروهي همچون ديوانگان به من مي نگرند ،گروهي هم خيره به من نگرسته

 

وگروهي هم ميگويند ،نايست ما پشت درب را ديده ايم  هيچ خبري نيست.

 

اما من به اين حرفها توجه اي ندارم نه خيال بازگشت داشته ونه انديشه ورود به خانه را دارم چون معتقدم

 

از سفري دروني بازگشته ام.

 

باشد تا برون نگران سفرم را سكون پندارند .............................................................

 

وهنوز درپشت همان درب بسته ایستاده ام وهنوز صدای حافظ شیرین سخن را میشنوم که اینبار  انگار از دل

 

 زار وپریش من بی نام ونشان میگوید:

 

 

هر كه شد محرم دل در حرم يار بماند                 هر كه اين كا ر ندانست در انكار بماند

 

از صداي  سخن  عشق  ند يدم   خوشتر                 يادگاري  كه  در اين گنبد دوار  بماند

 

جز دل من كزازل  تا به ابد  عاشق  رفت               جاودان كس نشنيدم دراين  كار  بماند

 

صوفيان واستدند از گرو مي همه رخت               دلق   ما بود   كه در  خانه  خمار  بماند

 

 

گويند دوست داشتن بهتر از عشق است: دوست داشتن شنا كردن در درياست ولي عشق عشق عشق:غرق

 

 شدن در اقيانوس است. با اينهمه عشق موهبت الهي و دليلي براي دوري از نفسيات دنياست.عاشق هيچ جز

 

 معشوق نميبيند.

 

 

  اي پادشه خوبان داد از غم تنهائي                                 دل بي تو به جان آمد وقتست كه باز آئي

  در دايره قسمت ما نقطه تسليميم                                       لطف آنچه توانديشي حكم آنچه تو فرمائي

 

 

           سينه مالامال درداست اي دريغا مرحمي                    دل زتنهائي به جان آمد خداراهمدمي

 

 

 

به آنان که میخوهند ولی نمیتوانند

 

                       به تمام آنان كه ميخواهند ولي نميتوانند                            

 

تو به من خنديدي و ندانستي

 

من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم

 

باغبان از پي من تند دويد

 

سيب را دست تو ديد

 

غضب آلوده به من كرد نگاه

 

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

 

وتو رفتي وهنوز

 

غرق اين انديشه ام

 

                    كه چرا باغچه كوچك خانه ما

                                                

                                      سيب نداشت...........................

چرا!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

                                

بلبل بشكسته بالم،با چمن بيگانه ام

         

                    شمع كنج خلوتم،با انجمن بيگانه ام

                     

                             خلق رابيگانه خواندن اينهمه انصاف نيست                             

                                           خلق با هم آشنا هستند ومن بيگانه ام

 

افسوس آن زمان كه بايد دوست بداريم،كوتاهي ميكنيم...وآن زمان كه دوستمان دارند ، لجبازي

 

ميكنيم.....

 

 با ندانم كاري هاي بيشمار خود آنچه با هزاران زحمت بدست آورده ايم براحتي از دست ميدهيم.

 

با به كار انداختن بي موقع زبان خود همه را ازخود مي رنجانيم.

 

بعد براي آنچه از دست داده ايم واز دست رفته آه كشيده ....پشيمان ميشويم.....افسوس خورده

 

و زاري ميكنيم.....

 

 

واي بر ما انسانها ي نا دان.واي بر ما.........

 

          حيف بر ما انسانها با محبت ودلدادگي زیستن.حیف!!!!!!!

افسوس که گاهی اوقات خیلی زود دیر میشود..افسوسسسسسسسسسسسسس

افسوس!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

  كوهكن از پس درهاي قرون بيرون آي

 

      نرم وآهسته بيا

 

          بيستون تو منم

 

              سينه ام پهنه كوهستان است

 

                    تيشه ات را بنواز

 

                         بردل

 

                             خسته

 

                                     اي سنگ صبور!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

همسرم :

              امروز

                   دوستم

                         بدار

                             شايد

                                 فردائي

                                      هرگز

                                                  نباشد  !!!!!!!

 

 

 

محبت از درخت آموز

که سایه از سر هیزم شکن

نیز برنمی دارد

 

نجوا

 

چهارشمع به آرامي مي سوختند و با هم گفتگو مي كردند

 

محيط به قدرتي آرام بود كه گفتگو شمع ها شنيده مي شد

 

اولين شمع مي گفت :

 

من دوستي هستم

 

اما هيچكس نمي تواند من را شعله ور نگه دارد

 

ناگزير خاموش خواهم شد

 

شمع دوم مي گفت:

 

من ايمان هستم

 

اما اغلب سست مي گردم وخيلي پايدار نيستم

 

در همين زمان نسيمي آرام وزيدن گرفت و او را خاموش كرد .

 

شمع سوم با اندوه شروع به صحبت كرد:

 

من عشق هستم::::::

 

ولي قدرت آن را دارم كه روشن بمانم .مردم مرا كنار مي گذارند و اهميت مرا

 

درك نمي كنند آنها حتي فراموش مي كنند كه به نزديكان خود عشق بورزند

 

ولي بي درنگ او نيز از سوختن باز ايستاد!!

 

در همين لحظه كودكي وارد اتاق شد،چشمش به شمع هاي خاموش افتاد 

 

وگفت : شما چرا نميسوزيد!

 

مگر قرار نبود تا انتها روشن بمانيد!!

 

و ناگهان به گريه افتاد

 

با گريه كودك شمع چهارم شروع به صحبت كرد و گفت:

 

نگران نباش  زماني كه شعله من روشن وشعله ور شودشمع هاي ديگر را 

 

روشن خواهم كرد:

 

من اميد هستم!!!!

 

كودك با چشم هايي كه از شادي مي درخشيد شمع اميد را در دست گرفت

 

 

دوستي ، ايمان وعشق را شعله ور ساخت!!!!!!

 

 

شمع اميد زندگي ام باش تا هرگز خاموش نگردم  و هميشه آكنده از

 

 دوستي، ايمان وعشق و دركنار هم باشيم!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

                

 

 

 

منبع وبرگرفته از وبلاگ ياحق نوشته شده توسط :اسماء

 

 

نیاز از خالق طلب نه غیر

 

                           بنام خدا حضرت دوست.كه هر چه هست زاوست

 

خدايا مرا آن ده، كه مرا آن به

 

كه نامم آدم است ومثلا  اشرف مخلوقات

 

كه گر خوب بنگري هرگزم نخواهي يافت

 

تو نشاني از آدمي و وز اشرفي

 

كه درونم پر زكينه ست وغرور

 

وز كبر  و حيله ورنگ و ريا

 

كه گر خوب نگري خود نيز

 

پشيمان خواهي گشت

 

زخلقت بني بشري

 

بارالهي مرا آن ده كه همان اندازه مرا به

 

كه  هرگزم گم نكنم من

 

جايگاه گذشته خويش

 

وز نكنم من فراموش هرگزم

 

دستگيري ز زير دستان خويش

 

ومرا همان ده كه گم نسازم من گذشته خويش

 

ونشناسم دگر هيچ كس غريب وآشناي خويش

 

وچوبسا زبانم لال آندم دگر حتي خداي خويش

 

وپر نگردد هرگز درونم زخودبيني خويش

 

خدايا ايكاش هرگز نمي نهادي بر من

 

حسن اشرفي و بزرگي زخلقت

 

كه چو خلق نمي شد آدمي

 

پر نمي گشت زمين زين همه جور وجفا ورنگ وريا و فسق وفجور

 

خدايا مرا همان ده كه چو وقت آمدن جملگي بودند شادان ومن خندان

 

زپي مرگ من همه گردند

 

خندان ومن شوم گريان

 

 

                                    پس خدایم مرا همان ده که مرا همان به

 

 

 

تحمل آموزم تو. خدای من

 

 خداوندا....خدای من..ای خدای بزرگ وتوانا که فقط نام تو آرامش

بخش دلهای تنگ ماست نه خود تو که 

گویا همیشه فراموش میکنی نا لایق بندگانی نیز در این کره خاکی

میلولند و به انتظار روزی نشسته اند

که فرمان مرگی زتو آید و آنان را زغم رها سازد.

خدایا پس کو آن جبروت تو.پس کو آن همه لطف وعنان تو.پس کو آن

مهربانی . رحمت .شوکت

و...تو.کجاست انان. چرا وچرا پس مرا نمی بینند .

خدایا فرمان مرگی فرست تا جان از تن بی ارزشم رهد رها شوم

وسوی تو آیم .حتی به جهنم تو که می

 ارزد به این کره خاکی تو.

خدایامرا ز مرگ خود بی نصیب مساز...آمین یا رب العالمین

چشمان من هدیه عشق

 

   بشنو از ني چون حكايت ميكند       از جدائي ها شكايت ميكند

 

 

تو اين دنياي نامرد واين زمونه پست و در بين اين  نامردمان ، دختري

 

نابينا بود كه دوست پسري داشت.

 

دختر نابينا دوست پسرش را نيز زياد دوست ميداشت وهمواره اين

 

را اظهار ميكرد.

 

دخترهميشه به دوست پسرش ميگفت: اگر من دو تا چشم داشتم

 

واسه هميشه وتا ابد دهر باهات ميموندم وازت جدا نميشدم</